Dyslexie is een leermoeilijkheid die wordt gekenmerkt door problemen bij schrijven, spreken en spellen. Het wordt meestal gediagnosticeerd in de kindertijd tijdens de alfabetiseringsperiode, hoewel het ook bij volwassenen kan worden vastgesteld.
Deze aandoening heeft 3 graden: mild, matig en ernstig, waardoor het leren van woorden en lezen wordt bemoeilijkt. Over het algemeen komt dyslexie in dezelfde familie voor, wat vaker voorkomt bij jongens dan bij meisjes.
Bovendien is het heel gewoon voor de persoon met dyslexie om andere bijbehorende aandoeningen te hebben, zoals Attention Deficit Disorder en Hyperactivity. Meestal hebben diegenen met dyslexie kenmerken als moeite met het omgaan met frustratie, maar ze hebben veel verbeeldingskracht en grote empathie.
Hoe ziet dyslectisch schrijven eruit?
Mensen met dyslexie hebben meestal een lelijke, grote, maar leesbare brief, hoewel leraren erover kunnen klagen, vooral in het begin wanneer het kind nog steeds leert lezen en schrijven.
Alfabetisering duurt iets langer dan bij kinderen zonder dyslexie, omdat het gebruikelijk is om de volgende letters te wijzigen:
- f - T
- d - b
- m - n
- w - m
- v - f
- zon - de
- we klinken
Het lezen van wie dyslexie heeft is traag, het is een veel voorkomende omissie van letters en een mengeling van woorden.
De hersenen van de dyslecticus werken anders met eigenaardige neurale verbindingen, en zelfs bepaalde delen van de hersenen zijn groter dan die zonder dyslexie. De rechterhelft van de hersenen is meer ontwikkeld, maar kinderen leren vaak lezen en schrijven en vinden hun eigen neurale oplossingen en strategieën.
Hoe is de dyslecticus op school?
Normaal gesproken zijn diegenen die dyslexie hebben afgeleid en veranderen de letters, als er kleurenblindheid is, kan het kind ook de kleuren vooral rood, roze en groen veranderen.
Meestal wordt dyslexie ontdekt in de kindertijd wanneer het kind op de kleuterschool is of geletterd, omdat het meer tijd kost om de letters te leren dan de studenten in dezelfde kamer.
Dit betekent niet dat het dyslectische kind niet intelligent is, maar een verstandelijke handicap heeft. Een goed voorbeeld hiervan is dat Albert Einstein dyslectisch was.
Traditionele schoolervaring is misschien niet goed als leraren niet geschikt zijn om de dyslecticus te helpen lezen en leren, waardoor ze elke dag gemotiveerd en attent blijven.
Dyslexie heeft geen genezing, maar behandeling kan de levenskwaliteit van het individu verbeteren. Bij de behandeling zijn veel professionals betrokken, omdat deze leermoeilijkheid veel verschillende aspecten heeft en daarom kan de behandeling een follow-up omvatten met een psycholoog, logopedist en pedagoog voor een betere schoolondersteuning.
Tips voor de dyslecticus om beter te lezen
Lezen is een van de moeilijkheden van diegenen die dyslexie hebben, hier zijn enkele tips om dit proces te vergemakkelijken:
- Gebruik altijd notitieblokken met dikke vellen, zodat het niet mogelijk is om te lezen wat er achter het vel is geschreven;
- Gebruik waar mogelijk niet-witte vellen, zoals crème of lichtgeel, maar geef de voorkeur aan letters met donkere kleuren, zodat de tekst goed leesbaar is;
- Bij het schrijven op de computer zou men de voorkeur moeten geven aan lettertypen die voor de dyslecticus gemakkelijker leesbaar zijn, zoals Verdana, Arial, Tahoma, Century Gothic of Trebuchet, in de maten 12 of 14, en tussenruimte 1, 5;
- Om iets in de tekst te benadrukken, is vetjes de beste optie, waarbij onderstreping en cursivering worden vermeden;
- Vermijd het schrijven van alle woorden met HOOFDLETTERS;
- Gebruik geen gerechtvaardigde tekst, maar verkies de onregelmatige marge aan de rechterkant van de pagina om een 'gecontroleerde' afleiding mogelijk te maken;
- Gebruik altijd korte en directe zinnen, zodat u onderwerpen en nummering kunt gebruiken om te voorkomen dat tekst wordt uitgevoerd.
Door deze tips te volgen, kunnen teksten lezen en begrijpen eenvoudiger en minder frustrerend worden voor mensen met dyslexie.
