De hik, technisch genoemd hypofonoglossia, is een goedaardig en reflex fenomeen dat zich manifesteert door het sluiten van de glottis en onwillekeurige samentrekking van het middenrif, gevolgd door uitzetting en ontspanning, culminerend in de uitzetting van lucht uit de maag die een kenmerkende ruis bevordert.
Hik kan optreden wanneer de stimulus de zenuwen activeert die het diafragma samentrekken. De betrokken zenuwen kunnen degene zijn die het diafragma binnendringen en verlaten (omdat de samentrekking van deze spier verantwoordelijk is voor elke ademhaling) of het kunnen de zenuwen zijn die het gebied van de hersenen innersten dat de ademhaling regelt.
Hik-aanvallen zijn over het algemeen onschadelijk, ze beginnen plotseling zonder een duidelijke oorzaak en verdwijnen meestal spontaan na enkele seconden of minuten.
Inslikken van warm of irriterend voedsel of vloeistoffen triggert een episode van hikken. Andere oorzaken van hik, minder frequent maar ernstiger, zijn irritatie van het diafragma door longontsteking, borst- of maagoperaties of toxische stoffen in het bloed.
In zeldzame gevallen is de hik veroorzaakt door een hersentumor, in welke mate het interfereert met het centrum van de ademhaling van de hersenen. Deze ernstige verstoringen kunnen lange periodes van hikken veroorzaken, die erg moeilijk te beheersen zijn en een symptoom kunnen zijn van een chronische ziekte en neurologische behandeling vereisen. Als de hik langer dan 24 uur aanhoudt, is het raadzaam om medische hulp in te roepen.
Bepaalde geneesmiddelen, zoals scopolamine, prochlorperazine, chloorpromazine, baclofen, metoclopramide en valproaat, kunnen met relatief succes worden gebruikt.
