luchtwegaandoeningen

De behandeling van ademhalingsinsufficiëntie moet worden begeleid door een longarts en varieert meestal op basis van de oorzaak van de ziekte en het type ademhalingsinsufficiëntie. Acuut ademhalingsfalen moet altijd worden behandeld bij ziekenhuisopname. In het geval van chronische ademhalingsinsufficiëntie kan de behandeling thuis worden uitgevoerd met: Remedies die de lucht in de longen helpen : geneesmiddelen zoals Carbocisteína of Acebrofilina verminderen de hoeveelheid afscheidingen in de longen, waardoor het zuurstofniveau in het bloed verbetert; CPAP : het is een apparaat dat de ademhali

Ademhalingsfalen is het onvermogen om zelfstandig te ademen, waardoor normale gasuitwisselingen onmogelijk worden en symptomen zoals intense kortademigheid en blauwachtige kleur op de vingers of het gezicht veroorzaken. Er zijn twee hoofdtypen ademhalingsinsufficiëntie, waaronder: Acute respiratoire insufficiëntie: Plotseling ontstaan ​​door obstructie van de luchtwegen, verkeersongevallen, drugsgebruik of beroerte, bijvoorbeeld; Chronische ademhalingsinsufficiëntie: ontstaat in de loop van de tijd door andere chronische ziekten zoals hartfalen of COPD, waardoor de uitvoering van dagelijkse act

De tests die de arts kan gebruiken om astma te diagnosticeren, kunnen zijn: Spirometrie: evalueert de vernauwing van de bronchiën door de hoeveelheid lucht te bepalen die kan worden uitgeademd na een diepe ademhaling en de snelheid waarmee de lucht wordt verdreven. Meer informatie op: Spirometry; Expiratoire stroompiek: evalueert de mate van luchtwegobstructie door middel van een apparaat dat de luchtsnelheid meet die is verlopen; Allergietest: kan worden uitgevoerd door het allergeen op de huid of door het bloed aan te brengen, waarbij de stof wordt geïdentificeerd waarvoor de patiënt allergis

Behandeling voor pulmonaire fibrose omvat meestal het gebruik van corticosteroïdgeneesmiddelen, zoals prednison of methylprednison, en immunosuppressiva, zoals ciclosporine of methotrexaat, voorgeschreven door de longarts om kortademigheid te verlichten en de ademhaling te verbeteren. In sommige gevallen kan de arts ook het gebruik van Acetylcysteïne aanduiden, dat een middel is om longaandoeningen te behandelen, om de ontwikkeling van pulmonaire fibrose te vertragen wanneer het wordt geassocieerd met corticosteroïden. O

De behandeling van atypische pneumonie duurt ongeveer 21 dagen en kan thuis worden uitgevoerd met antibiotica zoals erytromycine, azithromycine of clarithromycine voorgeschreven door de longarts. Atypische pneumonie wordt veroorzaakt door andere micro-organismen dan gewone pneumonie, zoals Mycoplasma pneumoniae, Clamydia pneumoniae of Coxiella burnetti, en tijdens de behandeling kunnen antibiotica worden gewijzigd, waardoor de kans op het ontwikkelen van diarree groter wordt

Blastomycosis, ook bekend als Zuid-Amerikaanse Blastomycosis of Gilchrist's Disease , is een longinfectie veroorzaakt door de schimmel Blastomyces Dermatitidis , die indien onbehandeld kan leiden tot de dood. Transmissie van blastomycose vindt plaats door de sporen in de lucht van de schimmel in te ademen die, bij het betreden van de luchtwegen, hun toevlucht nemen tot de longen waar ze groeien en ontstekingen veroorzaken

Chronische bronchitis is een ontsteking van de longbronchi, de plaats waar lucht in de long terechtkomt, die langer dan 3 maanden aanhoudt, zelfs met een schijnbaar adequate behandeling. Het komt vaker voor bij rokers en verhoogt het risico op ziekten zoals longemfyseem, bijvoorbeeld. Behandeling voor chronische bronchitis Behandeling voor chronische bronchitis kan worden uitgevoerd door het gebruik van bronchodilaterende medicatie zoals Salbutamol, onder begeleiding van de longarts

Pneumothorax is de aanwezigheid van lucht buiten de longen, die ademhalingsmoeilijkheden veroorzaakt, het hart verplaatst, de hartslag wijzigt en tot de dood kan leiden. Pneumothorax treedt op in de bekkenruimte die de ruimte is tussen twee weefsels die de longen omgeven en kan worden veroorzaakt door een open wond in de borst, zoals een steek of een schot, of door verergering van een bepaalde ziekte, zoals pneumonie, bijvoorbeeld

De behandeling van rhinitis is in eerste instantie gebaseerd op het voorkomen van contact met allergenen en irriterende stoffen die rhinitis veroorzaken. Volgens medisch advies moet de inname van geneesmiddelen ook worden ingesteld door het gebruik van orale of plaatselijke antihistaminica, nasale decongestiva en lokale corticosteroïden.

Behandeling voor chronische rhinitis maakt gebruik van een aantal methoden, variërend van medicijnen tot individuele en natuurlijke preventieve maatregelen om het optreden van allergische aanvallen te voorkomen. Vóór elke behandeling dient de KNO-arts te worden geraadpleegd, zodat een specifiek interventieplan wordt gemaakt voor het geval van elke patiënt. Be

Om de aanwezigheid van water of andere vloeistoffen in de long te identificeren, moet de arts het klinische onderzoek uitvoeren (het individu observeren) en vragen: Long- en hartauscultatie; Controleer de bloeddruk; X-ray; Arteriële bloedgassen; Dosering van cardiale enzymen en Elektrocardiografie. De röntgenfoto kan hoeveelheden groter dan 75 ml vloeistof in de longen vertonen en om hoeveelheden groter dan 10 ml te identificeren, is de meest geschikte methode het uitvoeren van onderzoeken zoals echografie en computertomografie.