Het eerste levensjaar van een kind is beladen met fasen en uitdagingen. Gedurende deze periode heeft de baby de neiging om door 4 ontwikkelingscrises te gaan: op 3, 6, 8 en wanneer hij 12 maanden oud is.
Deze crises maken deel uit van de normale ontwikkeling van het kind en houden verband met enkele "mentale sprongen", dat wil zeggen momenten waarop de geest van de baby zich snel ontwikkelt en wordt gekenmerkt door enkele gedragsveranderingen. Meestal worden baby's tijdens deze crises moeilijker, huilen ze meer, raken ze gemakkelijker geïrriteerd en worden ze behoeftiger.
Begrijp de crises van de baby tijdens het eerste levensjaar en begrijp wat er in elk van deze crises kan worden gedaan. Het is belangrijk om te onthouden dat elk gezin zijn structuur, kenmerken en mogelijkheden heeft en zich daarom daaraan moet aanpassen.
Crisis van 3 maanden
Deze crisis doet zich voor omdat hij en de moeder tot dat moment voor de baby één persoon zijn, alsof het een zwangerschap buiten de baarmoeder is. Deze fase kan ook worden omschreven als een tweede geboorte, de eerste is biologisch, op de dag van de bevalling en met de komst van 3 maanden vindt er een psychologische geboorte plaats. In dit stadium begint de baby meer interactie te hebben, in de ogen te kijken, gebaren te imiteren, te spelen en te klagen.
De crisis van 3 maanden vindt precies plaats omdat het kind de perceptie heeft dat hij niet langer vastzit in zijn moeder, begrijpt dat hij geen deel van haar is, haar als een ander wezen ziet en haar moet bellen om te krijgen wat hij nodig heeft, wat kan angst opwekken bij het kind baby, in staat zijn om waargenomen te worden door meer momenten van huilen. Deze crisis duurt gemiddeld 15 dagen en vertoont enkele opvallende tekenen, zoals:
- Verandering in voedingen: het is normaal dat de moeder het gevoel heeft dat de baby geen borstvoeding meer wil geven en dat haar borst niet meer zo vol is als vroeger. Maar wat er gebeurt, is dat de baby al beter aan de borst kan zuigen en deze sneller kan ledigen, waardoor de voedertijd wordt verkort tot 3 tot 5 minuten. Bovendien laat de borst niet meer zoveel melk op voorraad, op dit moment en volgens de vraag. In dit stadium beginnen veel moeders met suppletie omdat ze denken dat ze niet genoeg melk voor het kind aanbieden, wat leidt tot een gebrek aan stimulatie en dus tot vroeg spenen.
- Veranderingen in gedrag en slaap: de baby in deze fase heeft de neiging om 's nachts vaker wakker te worden, een feit dat veel moeders associëren met de verandering in voeding en begrijpen dat het honger is. Daarom, wanneer het kind huilt, biedt de moeder hem de borst aan, wanneer hij probeert te laten gaan, huilt het kind en gaan ze heen en weer, dit komt omdat de baby zuigt, zelfs zonder honger, omdat hij zich veilig voelt bij de moeder. , alsof hij begreep dat de twee één waren.
Aangezien dit het moment is waarop de baby de wereld begint te ontdekken, wordt hij actiever en verbetert zijn zicht, alles is nieuw en aanleiding tot opwinding en hij begrijpt al dat bij het huilen aan zijn behoeften zal worden voldaan, wat angst en soms prikkelbaarheid opwekt.
Wat moeten we doen
Aangezien het een fase is van volkomen normale ontwikkelingsaanpassingen en erg belangrijk voor de groei, moeten ouders proberen kalm te blijven en een vredige omgeving te behouden om de baby hier doorheen te helpen, aangezien de routine binnen een paar dagen weer normaal zal worden. Het kind mag in dit stadium geen medicatie krijgen.
Het wordt aangeraden dat de moeder aandringt op borstvoeding omdat haar lichaam in staat is om de benodigde hoeveelheid melk te produceren die het kind nodig heeft. Daarom, als de baby de juiste grip heeft en de borsten geen pijn doen of barsten, is er geen indicatie dat de baby slecht borstvoeding geeft en daarom mag de borstvoeding niet worden gestopt. Een punt om op te merken is dat het kind in dit stadium gemakkelijker wordt afgeleid, dus het kan helpen om borstvoeding te geven op rustige plekken.
Andere methoden die tijdens deze crisis kunnen helpen, zijn onder meer de baby veel schoot geven en de kangoeroe-methode toepassen, verhalen vertellen met kleurrijke tekeningen in boeken, naast andere acties die contact en aandacht tonen. Bekijk hier wat de Kangaroo-methode is en hoe je het moet doen.
6 maanden crisis
Tussen de 5 en 6 maanden van het kind wordt de familiedriehoek gevormd en op dat moment beseft het kind dat er een vaderfiguur is. Hoezeer de vader ook actief is sinds de geboorte, de relatie van de baby heeft niet dezelfde betekenis als met de moeder, en pas ongeveer zes maanden vindt deze erkenning plaats en dan begint de crisis.
De tekenen van een crisis zijn overmatig huilen, veranderingen in slaap en stemming, het kind heeft niet veel eetlust en kan meer behoeftig en prikkelbaar zijn. Om een beetje te verwarren, het begin van de geboorte van de tanden gebeurt vaak tijdens deze periode en de twee fasen kunnen worden verward, aangezien het gebit ook ongemak veroorzaakt en het kind meer opgewonden en geïrriteerd kan raken, naast diarree en zelfs koorts . Zie de symptomen van de geboorte van de eerste tanden.
De crisis van zes maanden overkomt ook de moeder en treft haar vaak meer dan het kind, dat te maken heeft met de intrede van de vader in de relatie, en het is vaak tijdens deze periode dat veel vrouwen weer aan het werk gaan, waardoor hun crisis erger wordt.
Wat moeten we doen
Dit is het moment voor de moeder om ruimte te geven en voor de vader om aanwezig te zijn in het leven van het kind, naast het ondersteunen en helpen van de moeder. De moeder moet zichzelf bewaken om geen schuldgevoelens of jaloezie te voelen, aangezien ze het netwerk van contacten van de baby moet vergroten. Toch is volgens sommige experts de aanpassing van de baby aan de kinderopvang gemakkelijker als dit vóór 8 maanden wordt gedaan, omdat de ouders in deze periode nog steeds niet zo veel voelen. Lees meer over de ontwikkeling van de baby van 6 maanden oud.
Crisis van 8 maanden
Bij sommige kinderen kan deze crisis zich voordoen in de 6e maand of bij anderen in de 9e maand, maar het gebeurt meestal in de 8e maand en het wordt beschouwd als de crisis van scheiding, angst of angst voor vreemden, waar de persoonlijkheid van de baby veel kan veranderen.
Deze crisis duurt het langst, ongeveer 3 tot 4 weken, en gebeurt omdat de baby vaker van de moeder gescheiden begint te worden en in zijn hoofd begrijpt dat ze niet zal terugkeren, wat leidt tot het gevoel van verlatenheid. Bij deze crisis is er een sterke breuk in het slaappatroon, het kind wordt de hele nacht wakker en wordt angstig en hevig huilend wakker. De andere tekenen zijn onder meer agitatie en verlies van eetlust, die heviger zijn dan bij andere crises. Omdat deze fase echter afhankelijk is van de persoonlijkheid van elk kind, is het ook gebruikelijk dat sommige baby's de crisis soepel doorstaan.
Wat moeten we doen
Veel stellen nemen hun kind mee om samen met hen in hetzelfde bed te slapen, maar deze praktijk is niet ideaal omdat ouders niet vredig slapen uit angst het kind pijn te doen en er is dit risico, naast het vervreemden van het paar en het kind wordt erg afhankelijk van ouders, die steeds meer aandacht vragen. Als het kind 's nachts een huilaanval krijgt, heeft het de voorkeur dat het de moeder is om het kind te kalmeren, want als de moeder weggaat, heeft het kind de gedachte dat het niet meer terug zal komen. Dit helpt haar te begrijpen dat de aanwezigheid van de moeder kan worden gevolgd door afwezigheid.
Bovendien kan het kind in deze fase gehecht raken aan een object dat door hem / haarzelf is gedefinieerd, wat belangrijk is omdat het de figuur van de moeder vertegenwoordigt en haar helpt te beseffen dat, aangezien het object niet verdwijnt, de moeder, zelfs als ze is afwezig, het zal niet verdwijnen. Nog een andere tip is dat de moeder het object altijd omhelst en het vervolgens bij het kind achterlaat, zodat ze de moeder kan ruiken en zich niet hulpeloos voelt.
Net als in andere fasen is het belangrijk om genegenheid en aandacht aan het kind te schenken om hem gerust te stellen van zijn verdriet, naast het altijd afscheid nemen van de baby om duidelijk te maken dat hij zal terugkeren en niet in de steek zal worden gelaten. Een goed voorbeeld van spelen in deze fase is verstoppertje.
12 maanden crisis
Dit is de fase waarin het kind de eerste stappen begint te zetten en daarom de wereld wil ontdekken en onafhankelijker wil zijn. Ze blijft echter afhankelijk en heeft haar ouders hard nodig. De crisis vindt precies om deze reden plaats.
De belangrijkste tekenen van deze crisis zijn irritatie en huilen, vooral wanneer het kind een voorwerp wil bereiken of ergens naartoe wil verhuizen en dat niet kan. Het komt ook vaak voor dat de baby niet wil eten en niet goed kan slapen.
Wat moeten we doen
Wat het begin van het loopproces betreft, moeten ouders het kind aanmoedigen om te bewegen, ondersteunen, begeleiden en ondersteunen, maar nooit forceren, aangezien het kind zal gaan lopen wanneer hij denkt dat hij kan en wanneer de hersenen en de benen samenwerken. Toch wil en kan het kind soms niet, waardoor hij gekweld wordt. Het wordt aangeraden dat de omgeving gezond, gastvrij en vredig is, en hoewel deze fase misschien een beetje moeilijk is, is hij opvallend en zeer significant.
Bovendien, hoe meer steun en bescherming het kind krijgt in deze fase van scheiding, hoe beter het ermee om kan gaan.
Hielp deze informatie u?
Ja nee
Jouw mening is belangrijk! Schrijf hier hoe we onze tekst kunnen verbeteren:
Nog vragen? Klik hier om te worden beantwoord.
E-mail waarop u een antwoord wilt ontvangen:
Controleer de bevestigingsmail die we u hebben gestuurd.
Uw naam:
Reden van bezoek:
--- Kies uw reden --- Ziekte Leef beter Een andere persoon helpen Kennis opdoen
Bent u een gezondheidswerker?
NeeArtsFarmaceutischVerpleegsterVoedingsdeskundigeBiomedischFysiotherapeutSchoonheidsspecialistOverig
